| تبليغات | X |
|
سلام دوستان عزیز در این پست فراخوان پنجمین جشنواره ادبی قند پارسی را برایتان قرار میدهم که علاقمندان مطالعه و شرکت کنند.
شکرشکن شوند همه طوطیان هند زین قند پارسی که به بنگاله می رود هنر و ادبيات در فرهنگ سرزمین ما جايگاه بسيار رفيع و درخشاني دارد. به ویژه وقتي كه اين هنر فطري با مضامين معرفتي و اجتماعي در ميآميزد و با برانگيختن فطرت پاك انساني از طريق قالبهاي هنري و ادبي، انسانها را به سوي مفاهيم والاي ارزشي و فرهنگ کهن فارسي ـ اسلامي ما هدایت می کند و تحول آفرين میشود. خانه ادبیات افغانستان در همین راستا پنجمین جشنواره ادبی قند پارسی را در دو بخش آزاد و ویژه برگزار میکند. شرکتکنندگان ساکن ايران، افغانستان و ديگر کشورها میتوانند آثار خود را تا پايان ماه قوس (آذر) 1388 تنها از طریق پست الکترونیک (ایمیل) به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. در ضمن، شاعران و نويسندگان ميتوانند در هر دو بخش جشنواره شرکت کنند. در هر بخش، به سه اثر برتر، به رسم يادبود، جوايزي اهدا خواهد شد. مراسم پایانی پنجمين دوره جشنواره ادبی قند پارسي در تهران برگزار میشود. الف) بخش آزاد (ویژه جوانان): این بخش در دو رشته شعر و داستان کوتاه برگزار میشود و فقط جوانان زیر 30 سال میتوانند در آن شرکت کنند. ب) بخش ویژه (ادبیات پایداری): بخش ویژه در رشتههای شعر، داستان، خاطره و مقالههای تحقیقی در زمینه ادبیات مقاومت برگزار میشود و محدودیت سنی ندارد. این بخش، ویژه ادبیات مقاومت و پایداری در افغانستان است. ج) بخش قدردانی از پدیدآورندگان کتاب در موضوع پایداری: علاقه مندان با کتاب های چاپ نشده در موضوع مقاومت و ادبیات پایداری نیز می توانند در این بخش شرکت کنند. در این بخش، با قدردانی از پدیدآورندگان سه اثر برتر، کتاب های شان نیز از سوی دبیرخانه جشنواره منتشر خواهد شد.
شرایط: 1. هر یک از آثار ارسالی، حداکثر از 20 صفحه بیشتر نباشد. 2. آثار کنوني به دورههای پیشین جشنواره، فرستاده نشده باشد. 3. در بخش شعر، کمتر از 3 و بیشتر از 5 شعر پذیرفته نمیشود. 4. در بخش داستان، بیش از 2 داستان ارسال نشود. 5. آثار باید با فرمت word و تنها از طریق پست الکترونیک (ایمیل) و به شکل فایل ضمیمه ارسال شوند. 6. نشانی پست الکترونیک (ایمیل) دبیرخانه جشنواره به این شرح است: پیشاپيش از نیکنظریتان سپاسگزاریم. امیدواریم با یاری شما، گامی هرچند کوچک برای بالندگی ادبیات پارسی (دری) در سرزمین بزرگ افغانستان برداریم. خانه ادبیات افغانستان
عشق است انتهای هیاهو برای من دست خداست بال پرستو برای من
سلام دوستان امروز به بهانه ی مطالعه کتاب یکی از دوستان شاعرم یادی از دیار بلخ می کنم .ضمن آرزوی کامیابی های بیشتر برای این دوست جوان شاعر مچموعه شعر خارهای حسود از سهراب سیرت سیرت متولد متولد ۱۳۶۹ خورشیدی در مزار شریف ولایت بلخ است . و دو شعر از او ۱ صبح زود آمده چه کنم تا که دل بی پدر آرام شود؟ کفتر کوهی آواره کمی رام شود چه کنم تا که در این کوچه قدم بگذاری؟ نام تو نقش به دیوار و در و بام شود گل کند باغ انار از هوس رخسارت چشم خرمایی ات آیینه ی بادام شود چه کنم تا که ترا باز ببینم ای ماه ! صبح زود آمده ام زود رود شام شود اگر از راه رضایت به تو کس دست نیافت هر که راضی ست که در راه تو بد نام شود عشق آیینه ی رسوا شدن "حلاج " است جاودان می شود آن روز که اعدام شود ۲ پس از تو ... ترا ای مرد آتشزاد ! ای آیینه ی انسان! تمام سقف های روشن اندیشه ها حیران در آن جا "شمس "با تو در کنار حوض کوثرمست در اینجا "بشنو از نی چون حکایت می کند" قرآن در اینجا گبر و ترسا و مسلمان عاشقان تو در آنجا سایه طوبی علی ساقی خدا مهمان ... و حالا سخت بی جان است بی رنگ و پریشان است پس از تو سرزمین تشنه و تابنده عرفان پس از تو کوچه های بلخ تاریک اند خاموش اند پس از تو فصل های" هفت شهر عشق" بی باران پس از تو زادگاهت هرزه و لیلام و تاریکی ... پس از تو خوابگاه و خانقاه و مسجدت ویران
سلام پس از روزها دوری نگاهم سٌر می خورد روی پل های دیروز خدا به دلم انداخته است خرابه های خاطرم آباد می شود
به یاد وطن از استاد جواهری هی بیایید که دل را به تماشا ببریم دل شیدا شده را جانب دریا ببریم گرچه این شهر قشنگ است ولی آن خوشتر کاین تن غمزده را کابل زیبا ببریم **** خنده کن، شادیمان ، خانه ی دلهاست وطن گلشن مهر و وفا ، کشور " بابا "ست وطن به جمال و به جوانی ، به تبسم ، به نشاط مثل گل ، پر کشش و مثل تو زیباست وطن " یحیی جواهری "۱۰ /۲/۸۳
سلام بند دل شهر کنده می شد وقتی آخرین سرباز کفشهایش را محکم می بست مادر که خدا خدا می کرد چشمش را به قاب عکس می سپرد امروز قبرهای بی نشان خشت های محکم بنا کرده اند فردا سربازان نمی میرند ...
من قد کشیده ام کوچه ی باران خورده ی را به یاد می آورم دو ردیف دروازه چوبی آهنی خاک نم دیوار کاهگلی که دف میزند من که می رقصم با فرشتگان پسرها دخترها و غروب که " نخود نخود هر که رود خانه ی خود…." خواب نمیبینم مادر در چشمانم نقاشی کرده آب محبت گل دسته ها و نماز را تا پر رنگ بماند مثل مونالیزا...... بوع نعنا مستم میکند و همایون که هنوزبعد از سالها دکاندار است من که خطوط پشانی اش را به یاد ندارم اینجا کوچه ی عشق است با دو گلدسته مادر نقاشی میکند ایمان را تا یادم بماند…….. حالا که دلم می تپد چشمم وضو میگیرد تا مادر نقاشی بکشد کوچه ی بن بستی را که به عشق ختم می شود و من شانه به شانه ی کوچه دروازه ها را می زنم تق تق تق ......
امشب کابل روشن است شاید هنوز بیداری ...
گامهای سبزت ترانه ی آرام زندگی است برای آمدنت بی صبرانه نفس می کشم بهار سردم بهار می شوم تا بیایی و تنم به نوازشت شکوفه باران شود
|
About
Archivesآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 Links
محمدبصیر سلیمانخیل
مسافر بلخ |
.jpg&imgrefurl=http://perspolis1370.blogfa.com/8701.aspx&h=429&w=622&sz=141&tbnid=UtG8wymLH7PZKM::&tbnh=94&tbnw=136&prev=/images%3Fq%3D%25D8%25A8%25D9%2587%25D8%25A7%25D8%25B1&hl=fa&usg=__yZvrLvzfFGRkSc_yIn9W-4cUr98=&ei=rRi2SfTgIszT-Qb1vqCoCw&sa=X&oi=image_result&resnum=2&ct=image&cd=1 "http://perspolis1370.blogfa.com/8701.aspx")
